عضد الدّوله ديلمى ، اين محلّ را ساخته باشد . ( بناهاى تاريخى و آثار هنرى جلگهء شيراز ، ص 50 - 49 ) عكس از رسول ناظم شيرازى 91 . مرحوم بهروزى ، نام اين چاه را « مرتاض على » خوانده است . ( ر ك : بناهاى تاريخى و آثار هنرى جلگهء شيراز ، ص 48 ) 92 . مرحوم على نقى بهروزى دربارهء تخت ضرّابى نوشته‌اند : . . . در جرز غربى اين بنا ، كتيبه‌اى به خطّ ثلث ، از قرن هفتم هجرى باقى مانده كه تاريخ بناى آن را مىرساند : . . . تقرّب الى اللّه ببناء هذه البقعة المباركه و وقفها ليكون كفاية بواجب المسلمين عبد الرّاجى جلايل النعامه ابو محمّد بن اسمعيل بن نيكروز بن فضل اللّه بن ربيع النّاظم بتوفيق اللّه بمصالح المسلمين قاضى القضاة فارس ركن الحق و الدّين اناره اللّه زلفى و السّعادة لى سدا الحسينى و زيادة . . . فى شعبان سنه تسع و ستين و ستمائه ( - 669 ) . . . ( ص 50 و 51 بناهاى تاريخى و آثار هنرى جلگهء شيراز ) 93 . در بالاى در آب‌انبار ، اين رباعى بر روى سنگى نقر گرديده كه تاريخ احداث آن را مىرساند : اين بركه كه فيض‌بخش خاص آمد و عام * چون چشمهء خضر است در اين چال مقام در سال هزار و چل به توفيق خداى * از همّت « ناخدا على » گشت تمام ( همانجا ، ص 117 ) 94 . مرحوم بهروزى ، نام اين محلّ را « مشرقين » ضبط كرده و آن را تحريفى از « مشرقى » دانسته‌اند . ( همانجا ، ص 115 ) 95 . اين وزير را خواجه حافظ شيرازى در غزلى به مطلع : كنون كه در چمن آمد گل از عدم به وجود * بنفشه در قدم او نهاد سر به سجود